fbpx
Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn verhaal….(over keuzes maken)

21 augustus 2020

Mijn hele leven maak ik al keuzes die gevolgen hebben voor mijn ‘carrière’, net als iedereen.

Mijn verhaal begint op de middelbare school, op het Stedelijk Gymnasium in Den Bosch. Nadat ik bleef zitten in de 4e klas, omdat ik simpelweg te weinig deed, ging het beter. Uiteindelijk geslaagd met een extra vak in mijn pakket en met goede cijfers. Ik had besloten om Bedrijfskunde te gaan studeren aan de Erasmus Universiteit.

Maar waarom….?

Toen dacht ik daar niet over na. De richting was voor mij al veel langer duidelijk. Economie of bedrijfskunde. Alleen het soort onderwijs, daar heb ik nooit over nagedacht. Van huis uit was het duidelijk. Koert moest naar de universiteit, ‘je hebt immers niet voor niets Gymnasium gedaan’.

Vol enthousiasme begon ik aan mijn studie, maar al snel merkte ik dat deze vorm van onderwijs helemaal niet bij me paste. Grote zalen, volgepropt met studenten, die theoretische stof opgedrongen kregen, Zo voelde het voor mij. Mijn enthousiasme ebde langzaam weg en ik werd steeds depressiever. Ik voelde van binnen dat dit niet goed ging, maar durfde niet naar mijn vader om dit te bespreken, niet na een half jaar.

Afsluiten

Ik merkte hier voor het eerst dat ik me steeds verder afsloot van mijn medestudenten, vrienden en familie. Ik ging werken en nadat ik een tijdje schoenen had verkocht vond ik een baantje als verkoper in een beddenwinkel. Dit was wel leuk! Al snel werkte ik meer dan dat ik tijd besteedde aan mijn studie. Ik haalde mijn Propedeuse maar het vak Statistiek vormde een onoverwinbare drempel om het tweede jaar te halen.

Uiteindelijk moest het gebeuren. Ik moest mijn ouders gaan vertellen dat ik nooit zou afstuderen op Bedrijfskunde, sterker nog, dat ik nooit de universiteit zou afmaken. Met lood in mijn schoenen ging ik naar Den Bosch, waar mijn ouders woonden, om het in een weekend te vertellen.

Ik zie nog steeds de teleurstelling op het gezicht van mijn vader. Hoor nog steeds de droevige toon in de woorden van mijn moeder. Ongeloof. Het feit dat ik me had ingeschreven voor de HBO studie Small Business was overduidelijk slechts een schrale troost. Een doekje voor het bloeden.

Opgelucht maar verdrietig…

In de trein terug naar Rotterdam voelde ik me lichter, opgelucht, maar zeker niet goed. Ik was verdrietig en teleurgesteld in mezelf, dat ik mijn ouders had teleurgesteld, dat ik hun dromen niet ging waarmaken.

Ik verloor mezelf helemaal in mijn werk en werd daar steeds beter in. Ergens was er een moment dat ik meer een verkoper was dan een HBO student.

Mijn vriendin, waar ik 6 maanden ‘iets mee had’ werd plotsklaps ernstig ziek. We woonden samen in een klein appartementje in Rotterdam op 3 hoog (zonder lift). Ze werd op een ochtend wakker met immense hoofdpijn en kon niet meer lopen en haar arm schokte continue.

Geen diagnose

in bijna een jaar tijd hebben we alle relevante specialisten in diverse ziekenhuizen bezocht zonder dat er een diagnose gesteld werd. Een zeer onzekere tijd maar we groeiden wel enorm naar elkaar toe. In deze tijd besteedde ik wederom te weinig tijd aan mijn studie en meer aan de zorg van mijn vriendin, Dat was belangrijker!

Zo plotseling als de ziekteverschijnselen van mijn vriendin waren gekomen, zo plotseling gingen ze ook weer weg. Op een ochtend werden we naast elkaar wakker en zei ze: ‘Ik heb geen hoofdpijn meer!’ Ze stapte uit bed en kon weer normaal lopen en haar arm schokte niet meer.

Op datzelfde moment, tijdens dat gevoel van euforie, nam ik mijn beslissing. Ik ga mijn eigen pad kiezen. Ik stop met mijn studie en ga mij volledig richten op mijn werk. Ik was een Verkoper.

Tweede teleurstelling

Wederom naar Den Bosch om mijn ouders teleur te stellen. Dit ging mij gemakkelijker af deze keer. Ook de teleurstelling van mijn ouders kwam minder diep binnen deze keer. De frustratie van mijn vader was overduidelijk.

Fulltime werken ging mij goed af. Al snel werd ik filiaalhouder, van filiaalhouder naar manager, accountmanager etc. Ik werkte nergens langer dan 3 jaar omdat ik dan verveeld en gefrustreerd raakte. De frustratie kwam vooral voort uit het feit dat ik het beter wist dan mijn werkgevers. Dingen moesten anders, ik wist het zeker, maar mijn werkgevers gingen er niet (direct) in mee.

Zelfstandig Ondernemer

Er deed zich ineens de kans voor om een beddenwinkel in Utrecht over te nemen. Een flinke winkel met 6 man personeel. Die kans greep ik met beide handen aan. Ik kon het op mijn manier gaan doen met de vrijheid die erbij hoorde! Ik was dolblij en mijn vrouw stond erachter.

Van vrijheid was weinig sprake, het was vooral heel hard werken maar dat deed ik vol overgave en met veel plezier. In die tijd kregen we twee kinderen, twee heerlijke zonen, en uiteindelijk, na 5 jaar heb ik de zaak weer verkocht. Met pijn in mijn hart.

Loondienst

Ik ging weer in loondienst. Nu als bedrijfstrainer bij een grote landelijke meubelketen. Ik mocht nieuwe en bestaande verkopers training geven. De mooiste baan tot dan toe. Ik kreeg echt energie van het geven van trainingen en voldoening om het resultaat te zien bij de verkopers. Toen al nam ik voor mezelf de beslissing: ‘Ooit ga ik dit doen als zelfstandig ondernemer, training geven.’

Niet nu, ik durfde nog niet, dus ik ging werken bij een groot bedrijf. Als accountmanager. In het begin geweldig maar het bedrijf veranderde langzaam totdat het niet meer bij mij paste. Ik had dat veel te laat door en belande daardoor in een hele heftige burnout (meer hierover).

Uiteindelijk, op 24 december 2019 (dag voor kerst), deed zich ineens de ideale kans voor. Ik zag de mogelijkheid om te stoppen bij mijn toenmalige (laatste) werkgever met behoud van een WW-uitkering. Ik wist dat er regelingen waren om vanuit de WW te starten als zelfstandige.

Zonder overleg met mijn vrouw…

Ik greep die kans. Ik wist het zeker, ik kon niet anders. Elke vezel in mijn lijf vertelde me dat dit de juiste weg was, dat ik dit moest doen. Ik had de input van mijn vrouw niet nodig, wat ze ook zou zeggen de uitkomst zou hetzelfde zijn. Ik ging het doen!

Je zou dat egoïstisch kunnen noemen maar zo voelt het helemaal niet. Ik moest voor mezelf kiezen. Toen ik dat had gedaan ontstond er een vuurtje in mij. Een vuurtje dat mij ongelooflijk veel energie gaf (en geeft). Ik wist het zeker, het is goed.

Mijn vrouw vond het minder grappig, maar ze accepteerde het. Veel gesprekken over gehad maar het was haar duidelijk dat ik niet van mijn pad af te brengen was.

Acht maanden later.

Ik ben nu 8 maanden zelfstandig ondernemer. Het plan is in de tussentijd een paar keer omgegooid, net als mijn bedrijfsnaam. Maar nu staat het als een huis. Mijn website is naar tevredenheid, mijn activiteiten zijn helder, en zonder Corona had ik nu voldoende omzet gedraaid om zonder mijn ww-uitkering te kunnen. Helaas is er wel Corona en dat maakt het ondernemen op dit moment nog steeds lastig.

Desondanks ben ik nog steeds blij met de beslissing die ik op 24 december 2019 nam, met het pad dat ik heb gekozen. Het vuurtje is inmiddels uitgegroeid tot een bosbrand die niet meer te stoppen is. Er gebeuren zoveel mooie dingen in mijn leven die mij bevestiging geven dat het goed is!

Ik ben blij dat ik voor mezelf heb gekozen en mijn keuzes niet meer laat beïnvloeden door wat er van mij wordt verwacht. Ik kan het iedereen aanraden. Luister naar alle adviezen die mensen voor je hebben, pak daar het waardevolle voor jou uit. Maak je eigen plan en neem je eigen beslissing! I’m doing it my way!

Gerelateerde artikelen

Potentiële klanten vs. Leads

-

Aanbevelingen

-

Koert Verriet

#LetsConnect

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *